‘n Gespook met spoke

Hierdie het ek uit die argiewe gaan opdiep.  Dit is gegrond op ware gebeure.  Ietwat langer as my normale stories, plaas ek hom in twee dele:

Wat begin het as die onskuldige klap-klap van ’n deur teen sy kosyn, het ontwikkel tot  dramatiese wendings met ’n insiggewende einde.  Dit was omtrent ‘n jaar terug dat ek die eerste keer uit die bed gejaag is:

“Pappa, gaan kyk tog wat gaan nou weer aan met die deur wat so klap-klap.  Daar’s seker weer ’n venster oop of iets,” sê Mamma die aand net dat ek die cowboy-boekie neersit en wil lig afsit.  Klere en beddens het nog nooit vir my saamgeloop nie en ek trek eers die rooi uitgeskopte onderbroek weer aan, voor ek dit in die gang af waag.  ’n Mens moet darem ordentlik lyk as jy in iets of iemand vasloop.  Ek wag nog vir my pistool na die ongelukkige voorval met Sersant Meyburgh en vat maar die byl wat deesdae aan Mamma se kant van die bed lê.  Dis nou na ’n ander ongelukkige insident.  Met die byl en die rooi onderbroek lyk ek soos iets tussen Superman en Grensvegter; kort net ‘n bietjie bloed en ‘n blond, dan kan mens kiekies vir ‘n fotoverhaal vat.

Dit is die deur by klein Comien se kamer wat so raas.  Dit is ’n warm somersnag, maar dis  koelerig, amper koud, in die kamer.  Ek sit die byl in die gang neer en stap dadelik venster toe om toe te maak.  Fronsend draai ek kom.  Dit kan nie die venster wees nie, dié is stewig toegegrendel.  Die deur het ook sopas gestop met sy lawaai.  Dan vang my oog vir klein Comien.  Sy sit kiertsregop in haar bedjie.  Haar gesig is bleek en daar is kringe om haar oë.

“Wat is dit Comien?” vra ek toe ek langs haar sit en my warm arm om haar koue lyfie sluit.

“Dit is die oom,” sê sy en ek kan nie agterkom of haar lippies van koue of vrees bewe nie.

“Watse oom, Comien?” Ek druk haar stewiger vas.

“Die lang oom met die boekie,” sê Comien fluisterend en ek is skielik bly ek het die byl in die gang gelos.

Vir ’n halfuur troos ek vir Comien en lees uit Paddington Bear.  Comien slaap weer en die kamer is heelwat warmer.  Ek is nou wawyd wakker en stap terug kamer toe met die hoop op die gebruik van my huweliksvoorregte.  Mamma is egter vas aan die slaap en ek lees maar verder van die dronk cowboy vir Wyatt Earp oor sy snor terg.  Die res van die nag en volgende oggend is sonder insident, behalwe toe Mamma vroegoggend oor die byl in die gang neerkletter.

“Nou wat is dit met die vroumens?” vra ek vir Mamma die volgende middag toe sy my bel met die nuus.

“Ek weet nie, maar sy’t alles net so gelos en die kinders by jou Ma gaan aflaai!” raas Mamma.

Sanna het na jare se diens besluit genoeg is genoeg.  Van wat weet ek nie, maar sy het pad gevat.  Klein Twak en Comien is darem veilig by hulle ouma.  Ons ander twee kinders is in die week in die koshuis by die buurdorp.  Ek probeer aan iets dink wat Sanna dalk kon ontstel het, maar ek is tog seker dat ek my onderbroek vanoggend in die wasgoedmandjie gegooi het.  Dit kan nie dít wees nie.  Die advertensie teen my kêffie se muur vir ’n plaasvervanger vir Sanna werk ook nie.  Na twee weke het niemand soveel as eers kom vra as “wat’s die pay” nie.

“Het jy dit gehoor!” roep ek die nag so twee uur verskrik uit.  My lyf is seer en koud en my voorkop is natgesweet.

“Is dit weer ’n deur of venster?  Of is dit die TV?”  vra Mamma moeg.  Die kringe om haar oë is donker van die min slaap.  Die afgelope paar weke het die subtiele klap-klap van deure en venster gevorder tot uitdagende en oorverdowende oop –en toeslanery.  Ons kon nog alles hanteer, maar toe die ou episode van ‘ChiPs’ die aand uit die bloute op die TV in die spaarkamer begin wys het, het iets in Mamma gebreek.  Dit is nie soseer dat sy nie van Eric Estrada se toneelspel hou nie.  Nee, die TV in die spaarkamer is al maande terug deur die weerlig uitgepiets.

“Nee, nie ’n deur of ’n venster nie.  Dit was ’n stem,” ek is deurmekaar en weet nie of ek dalk net gedroom het nie.

“Ek het jou gesê jy moenie joghurt in die aande eet nie, Pappa!” raas Mamma maar sy sit nietemin regop.  “Watse stem?”

“Ek kon sweer ek het ’n man hoor praat.”

“Is dit nie dalk weer die TV nie?” vra Mamma en ek kan sien sy is ook nou heeltemal wakker.

“Nee, man.  Dit was hier.  In die kamer.  Ek kan sweer… dit was so helder.”

“Wat het hy gesê?” vra Mamma en sy trek die kombers stywer teen haar vas.

“Ek weet nie… ek kan nie onthou… Ek dink iets van: Tot in die derde en vierde geslag.”

“Is die kinders orraait!” roep Mamma beangs uit.  Ek kry ook haar vrees en spring uit die bed op.  Fok die onderbroek, as ek vanaand in iets vasloop, is dit mét my geweer!

Ek kon sweer ek het ’n flikkerende blou lig by Klein Twak se kamer gesien, maar as dit daar was, is dit net so skielik weg.  Die gang se vloer voel nat en koud onder my kaal voetsole terwyl ek my na Klein Twak se kamer toe haas.  Sy kamer voel soos ’n vrieskas en nat druppels roller plek-plek teen die mure af.  Klein Twak is wakker.  Sy oë is oop, maar dit is asof hy nie sien nie.  ’n Pof babahandjie wys na die venster toe.

Die kamer se gordyne waai woes heen en weer, vasgegryp deur iets wat nie die wind kan wees nie.  Al ons vensters in die huis is nou al vir ’n week in hul skarniere vasgesweis.  Op die vensterbank lê ’n boekie met pienk blaaie wat wapper asof iemand daardeur lees.  Ek gryp vir Klein Twak en haal hom uit sy kot.  Die kind kort ’n droë doek, dink ek eers, voor ek besef sy héle lyfie is koud en nat.  Die gordyne verloor hul lewe as ek vir Twakkies uit die kamer vat en na ons kamer toe stap.  Later keer ek terug om die boekie te soek.  Daar is niks en die kamer is so stil soos die leë kot sonder kind.

“Dis verregaande!” sê ek vir Mamma toe sy die volgende middag vir my die pamflet van die geesuitdrywers gee.  “Jy weet mos daar is nie sulke goed nie.”  Ek het nog nooit in spoke, geeste en sulke goeters, of hul uitdrywers, geglo nie.  Vir elke ding in die lewe is daar ’n logiese verklaring.  Ek het klaar ’n vermoede dat dit weer Oom Japie van der Merwe en sy streke is.  My moer is nou nog suur oor die poets wat hy destyds op my getrek het met die “SPAR OPENING SOON” bordjie op die oop veld oorkant my kêffie.

Later die middag kry ek vir George Visagie, my oud konneksie met die kampus-AWB, in die hande.  Dit is nou nie dat my handtekening op enige AWB-papier verskyn nie, maar ek glo in konneksies – op alle fronte!  Ek het reeds vir Julius ook gebel, maar hy kon my nie help nie.  Die hof het klaarblyklik op van sy goed beslag gelê, onder andere die goed wat ek nodig het.

George sê hy kan my help.  Hy is tans op maneuvers in die Bloemfontein area, hy kom sommer self deur die volgende dag.  Hy sal my help om die huis deeglik te ‘sweep’ vir ‘bugs’ en ander goeters.  Hy wil ook weet of ek nie dalk nog van die granate oor het, wat ek destyds by hom geleen het nie.  Dinge raak klaarblyklik effens warm op sy front.

“Nou waarna soek ons?” vra George die volgende oggend toe ons my huis instap.  Hy het vreemde apparaat orals oor sy lyf en ’n stel oorfone op sy kop.  In sy regterhand dra hy ’n ding waarmee ’n mens landmyne kan kry.

“Ek weet nie regtig nie, maar ek dink ’n versteekte aircon of waaier.  Miskien ’n luidspreker of iets ook, waarmee ’n mens iets wat soos ’n stem klink, kan uitsaai.”

“As daar iets is, sal ek dit kry,” sê George selfversekerd en dit lyk of hy elke dag na waaiers en speakers in huise soek.   George ‘sweep’ die huis.  Van hoek tot kant.  By Mamma se onderklere laai stop ek hom.  Ek het reeds deeglik daar gekyk.  George kry niks behalwe die stoute video agter in een van die kaste nie.  Seker maar daar vergeet deur een van die huis se vorige eienaars.  Wat skuld ek hom, vra ek vir George toe hy later sy apparaat in die bakkie laai.  Nee, dis doodreg, ek skuld hom niks, maar hy hou maar die video wat hy gekry het.  Dit is “WWE Lesbian Wrestle nr 8”, hy het dit klaarblyklik nog nie gesien nie.

Ek en Mamma is moedeloos.  George se ‘sweep’ het niks gehelp nie.  Die wind en waaiery in die huis pla my nie so erg nie, ek kry gou warm, maar Mamma is nogal ’n koulike mens en dié ding is besig om haar somer te bederf.  Daar wys nou ook elke aand ’n nuwe episode van ‘ChiPs’.    Wat my die meeste pla is dat ons nou ons bed met Comien en Klein Twak moet deel.  Naweke is erger dan kom Jaco en Elize ook by.

Dit is die ding met die spieëls wat my laat toestem tot hulp van bonatuurlike oorde.  Mamma kla haar lyf is uitsonderlik seer, die oggend toe sy opstaan.  Ek skrik toe ek die bloed sien.  Gelukkig is dit net twee klein snytjies op haar boude.  Ons grawe deur die komberse om die oorsaak te soek.  Dit is ’n stokou goue handspieëltjie waarop Mamma geslaap het.  Die spieël is op drie plekke gekraak en fyn stukkies glas lê oor die deken versprei.  Mamma gluur my net aan.  Vandat ek geweier het om ag te slaan op die pamflet met die geesuitdrywers, praat ons nie meer baie met mekaar nie.  Sy het ook nog nooit van George van die AWB gehou nie.

Maar dit is eintlik die woorde op die badkamerspieël wat my tot drastiese aksie laat oorgaan.  In die hitte van my skeerwater wasem die woorde op:

“Tot in die derde en vierde geslag.”

Soos ’n spinnekop wat bytplek soek, kruip die koue rilling by my ruggraat af.  Dit is beslis nie Mamma se handskrif nie, want dit is duidelik en ’n mens hoef nie tweemaal te lees nie.   Comien en Twakkies sukkel nog om te skryf.

Stadig maar seker kraak die spieël reg voor my oë en die koue-rilling-spinnekop kry finaal bytplek aan my teelgereedskap.  Asof iemand met drie onsigbare diamante oor die glas trek vorm die drie krake gelyktydig oor die spieël.  Nou het ek ook genoeg gehad, besluit ek terwyl ek vinnig in die gekraakte spieël klaar skeer.  Dit is moeilik met die krake en Mamma moet drie ‘spot on Elastoplasts’ aangee.  Ek en Mamma is nou altwee vol bloed en ek sien in haar vasberade gesig, sy het ook nou genoeg gehad – die bloed het gevloei!

VERVOLG

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to ‘n Gespook met spoke

  1. helet cotton sê:

    DIt spook in my huis ek het hulp nodig om hom verwyder te kry het maand terug ‘n alarm gekry en nou gaan die alarm 4 tot 5 keer per nag af!

    • Jan Twak sê:

      Maar natuurlik kan ek help!

      Neem ‘n tienpond hamer en soek die alarm se konsole. Wend hamer mildelik op konsole aan. Die alarm behoort u nou nie meer te pla nie.

  2. Bliksem….. Is dit genuine of suig jy die storie iewers uit ?

  3. Olga sê:

    spoke! Heng, ek spreg geen sprag nie. My ene is nou stil.

Gesels gerus saam

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Change )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Change )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Change )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Change )

Connecting to %s